بودنت آزارم مى دهد

نبودنت زجرم

حرف هایت جانم را به لب می رسانند

سکوتت جانم را می گیرد

دیدنت کلافه ام می کند

ندیدنت دیوانه ام

خواستنت محال است

نخواستنت محال تر

چه برزخیست بود و نبودت...

سوگند راسخ

۲۱ خرداد ۱۳۹۸

غايت خواسته ام،

يك فراموشى دائم است

خاطراتم را،

مایلم دور بریزم

و از نخست آغاز کنم

تازه متولد شوم

و از زندگی پیشین،

هیچ روی دوشم سنگینی نکند

خاطرات بی رحمند

حتی شیرین ترینشان

دم به دم زخم می زنند

داغ دل تازه می کنند

و مرا تا به جنونم می برند

این زندگی برای من بس است

حافظه ای پاک و سفید می خواهم...

سوگند راسخ

۲۸ مرداد ۱۳۹۸

روح زخم خورده ام،

در قفس جسم تقلا مى كند

شبى خواهم خوابيد

و صبح از اسارت آزاد خواهم شد...

سوگند راسخ

٢٠ شهريور ١٣٩٨